´Ik kom niks tekort ...

...als een dankbaar hart´ zijn woorden die mijn schoonmama graag citeert. Vanuit een schimmige herinnering aan háár mama. Want schoonmama leeft in het grijze niet-meer-helemaal-hier-bij-ons-land. Maar die woorden herinnert ze zich. En wij op onze beurt zullen ze weer onthouden. Als herinnering aan haar. En omdat ze waar zijn. Er is best wel wat om over te piekeren. Maar ook heel veel om dankbaar voor te zijn.
Zoals een heerlijke vakantie met jongste, een zalige midweek van niet-denken-alleen-genieten.
Zoals een gezellig feestje met jarige Jelle, die 6 jaar geleden als kadootje op mijn verjaardag geboren werd.
Zoals een etentje met oudste en haar partner, mama´s draadjesvlees en papa´s ijs op het menu.
Zoals een telefoontje van ´niet schrikken, we hebben een aanrijding gehad maar alles is goed´ en ze dan een paar uur later warme chocolademelk kunnen schenken.
Zoals een bos bloemen van ons favoriete restaurant.
En de conclusie dat ik er (zonder bril) ´s morgens nog best rimpelloos uitzie ... ; )))

Enfin, dankbaar dus.

En een paar plaatjes. Van het troostdekentje voor jongste. Vorig jaar in Frankrijk begonnen, dit jaar op de Veluwe af gekomen.
En van de vriendjes waar we eindeloos van hebben genoten in ons boshuisje.